Adwokat Tomasz J. Kotliński - adwokaci galicyjscy

• Roderyk Als – urodzony w 30 marca 1839r. w Mokrzyszowie w powiecie tarnobrzeskim. Do gimnazjum uczęszczał w Rzeszowie oraz w Krakowie. Studia prawnicze odbywał na Uniwersytecie Jagielloński, gdzie w 1866r. uzyskał tytuł doktora prawa. Początkowo pracował jako askultant w rzeszowskim sądzie. Od roku 1870 prowadził kancelarię adwokacką wspólnie z adwokatem Wiktorem Zbyszewskim. Był członkiem Wydziału Izby Adwokatów w Krakowie oraz rzeszowskiej delegacji adwokackiej. Rodyryka Alsa uznaje się także za założyciela Koła Prawników w Rzeszowie. Należał do wielu stowarzyszeń, był też wiceprezesem i prezesem rzeszowskiego oddziału Towarzystwa Sokół. Przez kilkanaście lat zasiadał w Radzie Miejskiej i Powiatowej. Pełnił również obowiązki zastępcy burmistrza Rzeszowa. Zmarł 6 lutego 1905r. w Rzeszowie.
• Rudolf Als – urodzony w 1858r. Gimnazjum ukończył w Rzeszowie, następnie odbył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po powrocie do Rzeszowa odbył aplikację sądową i adwokacką. Po ich zakończeniu prowadził wspólnie z bratem Roderykiem kancelarię adwokacką. Wchodził w skład rzeszowskiego kolegium adwokackiego. Pracę zawodową uzupełniała działalność w instytucjach finansowych. Rudolf Als przez wiele lat był członkiem rady nadzorczej Towarzystwa Zaliczkowego i Kredytowego w Rzeszowie oraz członkiem Wydziały miejscowej Kasy Oszczędności. Przyczynił się również do rozwoju miejscowego Sokoła oraz Muzeum Przemysłowego. Zasiadał także rzeszowskiej Radzie Miejskiej. Rudolf Als poślubił pochodząca ze Szczawnicy Józefę z Kołączkowskich, która zmarła w grudniu 1907r. Pod koniec życia zakupił dom w Szczawnicy, do którego przeniósł się w związku z postępującą po śmierci żony chorobą nowotworową. Zmarł w Szczawnicy 8 września 1908r.
• Władysław Błyskal – urodzony w 1868r. w Humniskach w powiecie brzozowskim. Naukę gimnazjalna rozpoczął w Sanoku, a ukończył w Rzeszowie. Następnie podął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagielloński. Po ich zakończeniu pracował w charakterze koncypienta adwokackiego w Wadowicach, Myślenicach i Sanoku. W 1894r. obronił doktora z prawa. Był współtwórcą i pierwszym redaktorem Gazety Sanockiej. Zmarł w marcu 1896r. w Sanoku.
• Ignacy Szczęsny Czemeryński – urodzony w 1831r. w Stanisławowie. Gimnazjum ukończył w Tarnowie, zaś studia prawnicze w 1852r. na Uniwersytecie Lwowskim. Doktorat z nauk prawnych obronił w 1854r. W tym czasie pracował już w krakowskiej Prokuratorii Skarbu. W 1860r. przeniósł się do Lwowa, gdzie wkrótce porzucił pracę w służbie rządowej i wpisał się na listę adwokatów. Początkowo praktykował w Żółkwi, następnie od 1864r. we Lwowie. Pod koniec życia przeprowadził się do Janowa pod Lwowem, gdzie otworzył kancelarię. W latach 1864-1876 był członkiem lwowskiej Rady Miejskiej. W 1869r. został wybrany do Sejmu Krajowego. Przez okres dwóch lat był wykładowcą prawa handlowego i wekslowego we lwowskiej szkole przemysłowej. W latach sześćdziesiątych XIX w wydał pierwszy w języku polskim, dwutomowy komentarz do austriackiego prawa powszechnego. Był członkiem lwowskiego Towarzystwa Prawniczego, przy którego udziale w 1870r. rozpoczął wydawanie czasopisma „Prawnik”. Zmarł w Janowie 11 czerwca 1906r.
• Aleksander Dworski – urodzony w 1822r. we Lwowie. Gimnazjum oraz studia prawnicze ukończył we Lwowie. Kancelarię adwokacka otworzył w 1855r. w Przemyślu. Przez wiele lat pełnił funkcję prezydenta Rady Dyscyplinarnej Przemyskiej Izby Adwokatów. Obok pracy zawodowej angażował się w działalność polityczną. Już w okresie Wiosny Ludów był członkiem Gwardii Narodowej. W czasie powstania styczniowego został mianowany naczelnikiem przemyskiego okręgu powstańczego. Po wprowadzeniu w Galicji autonomii został wybrany w 1868r. radnym miasta Przemyśla, a już rok później jego wiceprezydentem. W 1881r. po adwokackie Walerym Waygarcie objął obowiązki burmistrza Przemyśla, które pełnił przez kolejne dwadzieścia lat. Za czasów jego prezydentury powstało w Przemyślu wiele nowych instytucji, zapoczątkowano elektryfikacje miasta, wybudowano wodociągi. Dworski powołał także do życia Komunalną Kasę Oszczędności, której przez kilka lat był dyrektorem. W 1873r. wybrany został do Izby Deputowanych, zaś w 1889r. przez dwie kolejne kadencje zasiadał w Sejmie Krajowym. Był tam prezesem Klubu Demokratycznego. W dowód zasług otrzymał honorowe obywatelstwo Przemyśla oraz Starej Soli. Zmarł 29 marca 1908r. w Przemyślu, gdzie został pochowany.
• Józef Fechtdegen – urodzony w 1841r. Zawód adwokata wykonywał w Rzeszowie od 1873r. Był także członkiem Wydziału Krakowskiej Izby Adwokackiej. Przez ponad trzydzieści lat zasiadał w rzeszowskiej Radzie Miejskiej. Pełnił także obowiązki pierwszego, a następnie drugiego wiceburmistrza Rzeszowa. Swoimi działaniami przyczynił się do wzrostu znaczenia i pozycji przedstawicieli żydowskich we władzach Rzeszowa. Zmarł w Krakowie 26 stycznia 1905r. Został pochowany na rzeszowskim cmentarzu izraelickim.
• Bronisław Guńkiewicz – urodzony w 1857r. Studia ukończył na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Kancelarię adwokacką otworzył w Krakowie. Był członkiem oraz sekretarzem Wydziału Krakowskiej Izby Adwokatów. W 1902r. został wybrany radnym miasta Krakowa. Przez kilka lat był aktywnym członkiem i sekretarzem w krakowskim Towarzystwie Muzycznym. Należał także do Towarzystwa Strzeleckiego gdzie pełnił funkcję króla kurkowego. Zmarł 14 listopada 1912r.
• Wilhelm Hochfeld – urodzony w 1864r. Po ukończeniu studiów prawniczych i odbyciu praktyki kandydata otworzył w Rzeszowie kancelarię adwokacką. Od 1897r. przez kolejnych kilkanaście lat zasiadał w rzeszowskiej Radzie Miejskiej, był także przez kilka lat drugim wiceburmistrzem miasta. Przez okres dwudziestu lat wykonywał mandat członka Rady Powiatowej, był także długoletnim członkiem i dyrektorem Komunalnej Kasy Oszczędności Miasta Rzeszowa. Wilhelm Hochfeld zasłużył się także dla miejscowej społeczności wyznania mojżeszowego. Był przez wiele lat prezesem Izraelickiej Gminy Wyznaniowej w Rzeszowie oraz współzałożycielem i przewodniczącym Zakładu Sierot Żydowskich. Szczególny poważanie zyskał jednak, jako zwolennik częściowej asymilacji żydowskiej i działacz Zrzeszenia Żydów – Polaków. Na polu tej działalności został w 1927r. odznaczony orderem Polonia Restituta. Zmarł w Rzeszowie 22 kwietnia 1932r. W pogrzebie zmarłego wzięło udział liczne grono rzeszowian, nad grobem przemawiali przedstawiciele miasta, miejscowego kolegium adwokackiego, a także członkowie rzeszowskich i lwowskich organizacji Żydów – Polaków.
• Aleksander Iskrzycki – urodzony w 1842r. pod Lutowiskami. Studia prawnicze ukończył na Uniwersytecie Lwowskim. W 1872r. otworzył kancelarię adwokacką w Sanok, która prowadził przez ponad trzydzieści lat. Był radnym miasta Sanoka. Zmarł w Krakowie w 1910r.
• Faustyn Jakubowski – urodzony w 1837r. w Pilznie. Studia ukończył na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po ukończeniu aplikacji otworzył w Krakowie kancelarię adwokacka, którą prowadził do śmierci. Przez kilka lat był członkiem Wydziału Krakowskiej Izby Adwokatów. Pełnił także funkcję członka komisji egzaminacyjnej. W 1872r. został wybrany z koła inteligencji do krakowskiej Rady Miasta, gdzie początkowo zasiadał w komisji ekonomicznej. W kolejnych latach zasiadał w szeregu miejskich komisji, m. in. odbudowy Sukiennic, uporządkowania miasta, reorganizacji budownictwa miejskiego. Za szczególną zasługę Jakubowskiego poczytuje się doprowadzenie do wykupienia przez miasto gazowni od Towarzystwa Dessauaskiego. Za pracę w komisji przemysłowej został powołany w skład Krajowej Komisji Przemysłowej. W 1886r. objął stanowisko dyrektora do zorganizowania wystawy krajowej w Krakowie. Przez pewien okres był również syndykiem miejskiej Kasy Oszczędności. Uwieńczeniem pracy na polu samorządowym było wybranie Jakubowskiego 16 grudnia 1896r. pierwszym wiceprezydentem Krakowa. Zmarł w Krakowie 11 marca 1899r.
• Karol Kaczkowski – urodzony 4 listopada 1822r. w Borowie w powiecie jasielskim. Gimnazjum ukończył w Tarnowie. Jako student czwartego roku prawa na lwowskim Uniwersytecie został w 1846r. uwięziony w związku z podejrzeniami o działalność niepodległościową. Został zwolniony z więzienia dopiero po dwóch latach. Po ukończeniu studiów przeniósł się do Tarnowa, gdzie uzyskał pomoc adwokata Piotrkowskiego. Następnie praktykował jako koncypient adwokacki w kancelarii adwokata Józefa Stojałowskiego. Własną praktykę otworzył w 1856r. Przez ponad dziesięć lat, aż do swojej śmierci był zastępca prezydenta Izby Adwokatów w Tarnowie. Od roku 1868 piastował godność wicemarszałka tarnowskiej Rady Powiatowej, z przerwą w latach 1871-1874, gdy wybrano go marszałkiem powiatu. Był także przez kila lat radnym miasta Tarnowa. Aktywnie działał w licznych stowarzyszeniach społecznych i charytatywnych. Był m. in. prezesem Towarzystwa Gospodarsko-Rolniczego i Domu Komisowego. Zmarł śmiercią samobójczą w Tarnowie 17 marca 1884r.
• Jan Kmicikiewicz – po ukończeniu studiów prawniczych na lwowskim Uniwersytecie odbył aplikację adwokacką w kancelarii adwokata Tadeusza Sołowija, który był jednym z najbardziej cenionych lwowskich cywilistów. Własną kancelarie otworzył we Lwowie w 1905r. W samorządzie zawodowym wykonywał mandat członka Rady Dyscyplinarnej. W 1932r. został członkiem lwowskiej Rady Adwokackiej, w której objął funkcję sekretarza. Zmarł we Lwowie 29 grudnia 1933r.
• Henryk Löwenherz – urodzony 9 marca 1871r. we Lwowie. Był absolwentem Gimnazjum Franciszka Józefa we Lwowie. W 1889r. rozpoczął studia prawnicze na lwowskiej uczelni, z której rok później został wydalony z uwagi na działalność polityczną. Studia filozoficzne oraz prawnicze ukończył w kolejnych latach w Zurychu i Wiedniu, uzyskując tytuł doktora prawa. Po odbyciu kandydatury otworzył w 1905r. kancelarię adwokacką we Lwowie. Był aktywnym działaczem samorządu zawodowego, co zaowocowało jego wyborem na stanowisko wiceprezydenta lwowskiej Izby Adwokackiej. W 1919r. został wybrany delegatem ze Wschodniej Małopolski na Kongres Pokojowy do Paryża. Był współzałożycielem i wiceprezesem Lwowskiego Towarzystwa dla spraw Ligi Narodów oraz członkiem zarządu Federacji Towarzystw Ligi Narodów. Od 1928r. pełnił obowiązki wiceprezesa Instytutu Badań Spraw Narodowościowych w Warszawie. W latach 1919-1927 był radnym miasta Lwowa. W 1928 został wybrany posłem II kadencji, a w 1930r. senatorem. Zmarł 9 lipca 1936r. w Budapeszcie. Został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim.
• Godzimir Małachowski – urodzony 31 października 1852r. we Lwowie. Jego ojciec był archiwariuszem w galicyjskim Towarzystwie Kredytowym Miejskim. W młodym wieku stracił rodziców, zaś jego wychowaniem zajął się dyrektor urzędów pomocniczych przy lwowskiej apelacji. Gimnazjum oraz studia prawnicze odbył we Lwowie. Po studiach na krótko związał się z sądownictwem, po czym otworzył we Lwowie kancelarię adwokacką. Po śmierci teścia adwokata Tarnawieckiego przejął jego kancelarię, która uchodziła za jedną z najlepszych w mieście. W 1896r. po śmierci Edmunda Mochnackiego oraz rezygnacji prof. Leonarda Piętaka został wybrany prezydentem miasta Lwowa. Jako prezydent Lwowa przeprowadził najważniejsze dla miasta inwestycje, wybudowano w tym czasie m. in. wodociągi, rzeźnie miejską, zaś z obiektów kulturalnych nowy teatr i muzeum przemysłowe. W okresie jego prezydentury odbyło się we Lwowie odsłonięcie w 1898r. pomnika króla Jana Sobieskiego oraz w 1904r. Adama Mickiewicza. Oba te pomniki powstały dzięki osobistemu wsparciu finansowemu prezydenta Małachowskiego. Był posłem Sejmu Krajowego, zaś w 1904r. z ramienia lwowskiej Izby Handlowej wszedł do Rady Państwa. Aktywnie uczestniczył w pracach Towarzystw: Prawniczego oraz Muzycznego we Lwowie. Przez kilka lat pełnił również obowiązki prezesa Towarzystwa Pedagogicznego. Zmarł w Wiedniu 23 czerwca 1908r. na skutek komplikacji po przebytej operacji woreczka żółciowego, którą wykonał prof. Hohenegg. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Łyczakowskim.
• Tadeusz Mańkowski – urodzony we Lwowie 2 sierpnia 1878r. Ukończył III gimnazjum we Lwowie. Studia odbył na Wydziale Prawa Lwowskiego Uniwersytetu. W czasie studiów pracował w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich. Po uzyskaniu w 1904r. doktoratu, w latach 1908-1930 prowadził we Lwowie kancelarię adwokacką. Od 1923r. był członkiem Sekcji Historii Sztuki i Kultury Towarzystwa Naukowego we Lwowie, zaś od 1926r. członkiem Komisji Historii Sztuki Polskiej Akademii Umiejętności. Był również autorem wielu publikacji poświęconych historii sztuki, w tym zwłaszcza polskiemu barokowi. Z chwilą zakończenia wojny został zmuszony do wyjazdu z Lwowa. Przeniósł się do Krakowa, gdzie w latach 1945-1951 był dyrektorem państwowych zbiorów sztuki na Wawelu. W tym okresie habilitował się także na Uniwersytecie Jagielloński. Zmarł 8 sierpnia 1956r. w Krakowie.
• Kazimierz Moszyński – urodzony w 1873r. we Lwowie. Gimnazjum ukończył w rodzinnym mieście, po czym wyjechał na studia prawnicze do Krakowa, broniąc w 1896r. doktorat z prawa. Po studiach rozpoczął pracę w sądownictwie, którą po kilku latach porzucił na rzecz adwokatury. W 1910r. przeprowadził się do Złoczowa. W 1926r. został powołany na stanowisko komisarza Złoczowa. Jako radny miasta został wybrany burmistrzem Złoczowa, piastując ten urząd do 1934r. W latach 1928-1935 piastował mandat posła. Niestety brak danych na temat miejsca i daty śmierci.
• Salomon Oberlaender – urodzony w 1869r. w Drohobyczu. Po odbyciu praktyki adwokackiej został w 1900r. wpisany na listę adwokatów Izby Krakowskiej. W samorządzie zawodowym przez okres blisko trzydziestu lat pełnił obowiązki prokuratora, a następnie członka Rady i Sądu Dyscyplinarnego. Obok pracy zawodowej angażował się politycznie. Był działaczem Polskiego Stronnictwa Demokratycznego oraz wieloletnim radnym Podgórza, a następnie stołecznego Królewskiego miasta Krakowa. Zmarł w Krakowie 8 września 1936r.
• Stanisław Promiński – kancelarię adwokacką otworzył w Stanisławowie po przejściu na emeryturę sędziowską, jako sędzia Wyższego Sądu Krajowego we Lwowie. W okresie pracy zawodowej angażował się w rozwój ochotniczych straży pożarnych. Za zasługi na tym polu został honorowym obywatelem Dobromila, Drohobycza i Zaleszczyk. Pod koniec życia pełnił obowiązki członka Rady Zwiadowczej Krajowego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych we Lwowie. Zmarł w Stanisławowie 2 czerwca 1910r.
• Wacław Wilhelm Reger – urodzony w 1846r. Był synem znanego przemyskiego adwokata. Po ukończeniu studiów prawniczych poświęcił się zawodowi sędziowskiemu. Po kilku latach porzucił sądownictwo i zamieszkał w Przemyślu wpisując się na listę obrońców w sprawach karnych. Uchodził za bardzo dobrego obrońcę, który wykorzystywał w procesie zdobycze kryminalistyki i psychologii. Przez wiele lat był korespondentem licznych galicyjskich dzienników. Zmarł po długiej chorobie w Przemyślu 14 maja 1910r.
• Samuel Reich – zawód adwokata wykonywał przez blisko pięćdziesiąt lat w Rzeszowie. Pełnił obowiązki członka Wydziały Krakowskiej Izby Adwokackiej oraz prezesa miejscowej delegacji adwokackiej. Do wybuchu pierwszej wojny światowej wykonywał mandat radnego Rzeszowa, był także syndykiem rzeszowskiego Towarzystwa Zaliczkowego i Kredytowego. Po zakończeniu wojny zaangażował się w działalność charytatywną. Był prezesem Związku Kredytowego oraz Towarzystwa Gemilas Chasudim. Dla społeczności żydowskiej zapisał się jako prezes zarządu Gminy Izraelickiej w Rzeszowie. Miał trójkę dzieci: córkę Zofię oraz dwóch synów. Zdzisław został lekarzem w Warszawie, zaś Stanisław, jako młody adwokat zginął na Polesiu służąc w Legionach Polskich. Samuel Reich zmarł w Rzeszowie w maju 1933r.
• Stanisław Reich – urodzony ok. roku 1888. Po ukończeniu studiów prawniczych w Wiedniu, otworzył w Rzeszowie kancelarię adwokacką. Z chwilą wybuchu pierwszej wojny światowej i utworzenia Legionów Polskich porzucił praktykę adwokacka i wstąpił do wojska. Po odbyciu przeszkolenia służył jako ogniomistrz karpackiej artylerii Legionów Polskich. Zginał wraz z czterema kolegami z pułku od pocisku granatu 14 lutego 1916r. na pozycji 3 p. p. d. w okopach Polesia. Pochowany został w lasku sosnowym obok pola walki. Zwłoki Stanisława Reich sprowadzono do Rzeszowa dopiero w maju 1916r. Pogrzeb, który stał się okazją do manifestacji patriotycznej, odbył się na rzeszowskim cmentarzu izraelickim 28 maja 1916r.
• Stanisław Tokarz – urodzony w 1840r. Jako student Wydziału Prawa na Uniwersytecie Jagiellońskiego wstąpił w okresie powstania styczniowego do oddziału żuawów Rochebruna. Walczył również w bitwie pod Miechowem. Po upadku powstania i krótkim pobycie w więzieniu dokończył studia prawnicze. Po odbyciu aplikacji adwokackiej przeniósł się do Tarnowa gdzie otworzył kancelarię adwokacką. Był ostatnim prezydentem zlikwidowanej w kwietniu 1887r. Izby Adwokatów w Tarnowie. Następnie wchodził w skład Wydziału Izby Krakowskiej. Przez wiele lat piastował mandat radnego miasta Tarnowa. Zmarł w Tarnowie 16 maja 1906r.
• Władysław Trzmiel – urodzony w 1869r. Był synem znanego krakowskiego sędziego – radcy Wyższego Sądu Krajowego. Po ukończeniu gimnazjum św. Anny wstąpił na Wydział Prawniczy Uniwersytetu Jagiellońskiego. Następnie rozpoczął praktykę kandydata adwokackiego. Zmarł nagle po obronie doktoratu i złożeniu egzaminu adwokackiego 24 sierpnia 1900r.